Bebeklerde sağlıklı bir uyku düzeni, bebeğin olgunlaşan sirkadiyen ritmine uyum sağlayarak, her gece aynı saatte tekrarlanan sakinleştirici uyku öncesi rutinlerini uygulayarak ve ona kendi kendine uyuma becerisini şefkatle öğreterek oluşturulur. Bu sürecin temelinde, koşulsuz şekilde güvenli bir uyku ortamı hazırlamak yatar. Bu adımlar, bebeğin gece boyunca daha kesintisiz uyumasını ve gündüzleri daha dinç olmasını sağlarken, uyku sorunlarının davranışsal bir alışkanlığa dönüşmesini en başından önler. Tutarlılık ve sabır, bu gelişimsel yolculukta sağlıklı uyku alışkanlıkları kazandırmanın anahtarıdır.
Bebeğimin Uykusu Neden Bu Kadar Düzensiz ve Parçalı?
Yeni ebeveynlerin en büyük şaşkınlıklarından biri, bir yenidoğanın ne kadar “düzensiz” uyuduğudur. Bebeğinizin uykusu, sizin alıştığınız gece-gündüz döngüsünden tamamen farklıdır ve bunun çok temel biyolojik sebepleri vardır. Aslında bebeğiniz düzensiz değildir; sadece kendi içgüdüsel ritmini takip etmektedir. Bu dönem, anne karnındaki hayatın bir uzantısı gibidir. İlk haftalarda uyku, 24 saate yayılmış çok sayıda kısa uykucuktan oluşur. Bu dönemde bir bebeğin günde 16-17 saat uyuması normaldir, ancak bu uykular tek seferde bir veya iki saati nadiren geçer. Bunun nedeni, beynin henüz gece ile gündüzü ayırt edecek olgunluğa erişmemiş olması ve minicik midesinin sık sık beslenmeye ihtiyaç duymasıdır. Bu nedenle ilk 5-6 hafta boyunca bebeğinizin kesintisiz uzun uykular uyumasını beklemek gerçekçi değildir.
Gerçek değişim, genellikle 1-2 aylıkken başlar. Bebeğinizin beyni yavaş yavaş kendi içsel biyolojik saatini, yani sirkadiyen ritmini geliştirmeye başlar. Bu adeta beynin “gece-gündüz” ayarını yapmaya başlamasıdır. Hatta bazı bebeklerde bu dönemde ortaya çıkan ve “kolik” olarak bilinen huzursuzluk nöbetleri, aslında bu yeni ritmin oluşmasının ilk davranışsal işaretleri olabilir. Bu sürecin en önemli dönüm noktası ise 3 ila 4 aylıkken yaşanır. Bu kritik evrede iki büyük gelişme olur: Bebeğinizin beyni artık aydınlık-karanlık döngüsüne tepki vermeye başlar ve uykuyu getiren sihirli hormon olan melatonin üretimi istikrar kazanır. İşte bu biyolojik olgunlaşma, daha öngörülebilir ve düzenli bir uyku programının temelini atar.
Bu biyolojik değişime paralel olarak uykunun iç yapısı, yani “uyku mimarisi” de değişir. Yetişkin uykusu derin ve hafif evrelerden oluşurken, yenidoğan uykusu daha basittir. Temelde iki aşaması vardır:
Bu aşamaların temel özellikleri şunlardır:
- Aktif Uyku
- Sakin Uyku
Aktif uyku, bizim REM uykusu dediğimiz evrenin bebeklikteki karşılığıdır. Bu evrede bebeğinizin göz kapaklarının altında hızlı göz hareketleri, küçük seğirmeler, düzensiz nefes alıp vermeler ve hatta gülümsemeler görebilirsiniz. Yenidoğanlar toplam uykularının yaklaşık %50’sini bu evrede geçirirler, çünkü aktif uyku, beyin gelişimi ve sinir bağlantılarının oluşumu için hayati önem taşır. Sakin uyku ise daha derin bir dinlenme halidir. Bu evrede bebeğinizin hareketleri azalır, nefes alıp verişi daha düzenli hale gelir.
Ayrıca bir bebeğin uyku döngüsü, yani bir uyku evresinden diğerine geçişi, bir yetişkininkinden çok daha kısadır; yaklaşık 60 dakika sürer. Bu da bebeklerin gece boyunca çok daha sık hafif uykuya geçtikleri ve uyanma ihtimallerinin daha yüksek olduğu anlamına gelir. Yani bebeğinizin sık uyanması bir “sorun” değil onun mevcut beyin gelişiminin ve uyku yapısının doğal bir sonucudur.
Bebeğim İçin Güvenli Uyku Ortamı Nasıl Olmalı?
Uyku düzeni konuşmalarından önce, her şeyden daha önemli ve pazarlığa kapalı tek bir konu vardır: bebeğinizin güvenliği. Ani Bebek Ölümü Sendromu (ABÖS) ve diğer uykuyla ilişkili kazaları (boğulma, sıkışma vb.) önlemek için güvenli bir uyku ortamı oluşturmak, bir ebeveynin en temel sorumluluğudur. Bu kurallar, bebeğinizin her uykusu için, gece ya da gündüz fark etmeksizin geçerlidir.
Güvenli bir uyku ortamı için dikkat etmeniz gereken temel noktalar:
- Bebeğinizi bir yaşına kadar daima sırtüstü yatırın.
- Yan yatış veya yüzüstü yatış güvenli değildir.
- Bebeğinizin uyku yüzeyi sert ve düz olmalıdır.
- Yumuşak yataklar, koltuklar veya kanepeler uygun değildir.
- Beşiğin veya yatağın içi tamamen boş olmalıdır.
- Beşiğin içine yastık koymayın.
- Yorgan veya battaniye kullanmayın.
- Kenar koruyucuları (bumper) kullanmayın.
- Pelüş oyuncakları ve diğer yumuşak nesneleri uzak tutun.
- Bebeğin yatağına sadece sıkıca geçirilmiş bir lastikli çarşaf serin.
- Bebeğinizi sıcak tutmak için giyilebilir uyku tulumları kullanın.
- Oda sıcaklığını bir yetişkinin rahat edeceği seviyede tutun.
- Bebeğinizi aşırı kalın giydirmekten kaçının.
- Terleyip terlemediğini veya göğsünün sıcak olup olmadığını kontrol edin.
- Uyku zamanlarında emzik kullanımı ABÖS riskini azaltabilir.
Bebeğinizi ilk altı ay, ideal olarak ilk bir yıl kendi odanızda fakat ayrı bir yatakta (beşik, sepet vb.) yatırın.
Ebeveynlerin kafasını karıştıran iki kavram “oda paylaşımı” ve “yatak paylaşımı”dır. Bu ikisi arasındaki fark hayati derecede önemlidir. Oda paylaşımı, yukarıda da belirttiğimiz gibi, bebeğinizin sizinle aynı odada ama kendi güvenli yatağında uyumasıdır. Bu uygulama, ABÖS riskini %50’ye varan oranlarda azalttığı kanıtlanmış, şiddetle tavsiye edilen bir yöntemdir. Bu sayede bebeğinize yakın olur, onu kolayca besleyebilir, rahatlatabilir ve güvende olduğunu izleyebilirsiniz.
Yatak paylaşımı ise bebeğinizin bir yetişkinle aynı yatakta uyumasıdır ve ciddi riskler barındırdığı için kesinlikle önerilmez. Yetişkin yatakları, bebekler için tasarlanmamıştır. Yumuşak yatak yüzeyi, yastıklar, yorganlar ve gevşek örtüler, bebeğin yüzünün kapanmasına ve boğulmasına neden olabilir. Bir yetişkinin uyku sırasında farkında olmadan bebeğin üzerine dönmesi veya bebeğin yatak ile duvar arasına sıkışması gibi ölümcül riskler mevcuttur. Risk, özellikle bebek 4 aydan küçükse, prematüre doğduysa, yatağı paylaşan yetişkin sigara içiyorsa, alkol veya uyuşukluğa neden olan bir ilaç kullandıysa katlanarak artar.
Biliyoruz ki tüm bu uyarılara rağmen bazı aileler yatak paylaşımını tercih edebiliyor. Eğer bu yolu seçecekseniz, riski en aza indirmek için bazı “zararı azaltma” kurallarını bilmeniz çok önemlidir. Bu yatak paylaşımını güvenli yapmaz, sadece mevcut tehlikeleri bir nebze olsun azaltmaya yöneliktir. Eğer bebeğinizle yatağınızı paylaşacaksanız, bebeğinizi daima sırtüstü yatırmalı, tüm yastık ve yorganları ondan uzak tutmalı, yatağın sert olduğundan ve duvarla arasında boşluk olmadığından emin olmalısınız. Bebeği asla bir yetişkin yatağında yalnız bırakmamalı ve yatağı başka çocuklarla veya evcil hayvanlarla paylaşmamalısınız. Ancak unutmayın en güvenli seçenek her zaman ayrı yüzeyde oda paylaşımıdır.
Sağlıklı Bir Uyku Alışkanlığı İçin Hangi Rutinleri Uygulamalıyım?
Bebeğinizin beyni 3-4 aylıkken gece-gündüz ritmini öğrenmeye başladığında, siz de ona sağlıklı uyku alışkanlıkları kazandırmak için proaktif adımlar atabilirsiniz. Bu adımların temel amacı, bebeğinize dışarıdan bir yardım olmadan, kendi kendine sakinleşerek uykuya dalma becerisini öğretmektir. Bu ona hayat boyu fayda sağlayacak en değerli hediyelerden biridir.
Bu sürecin iki temel taşı vardır: tutarlı bir uyku öncesi rutini oluşturmak ve bebeği yatağına “uykulu ama uyanıkken” koyma prensibini benimsemek.
Bir uyku rutini, her gece aynı sırayla tekrarlanan, sakinleştirici aktiviteler bütünüdür. Bu rutin, bebeğinizin vücuduna ve beynine “uyku zamanı geliyor” sinyalini gönderen güçlü bir araçtır. Tıpkı yetişkinlerin yatmadan önce kitap okuması veya bitki çayı içmesi gibi, bebekler de bu öngörülebilir adımlarla kendilerini güvende hisseder ve uykuya daha kolay hazırlanırlar. Araştırmalar, düzenli bir uyku rutininin uykuya dalma süresini kısalttığını, gece uyanmalarını azalttığını ve toplam uyku süresini artırdığını net bir şekilde göstermektedir. Etkili olması için bu rutinin her gece, en geç saat 21:00’den önce, yaklaşık 20-30 dakika sürecek şekilde uygulanması idealdir.
Etkili bir uyku rutini oluşturmak için bazı temel bileşenler:
- Beslenme
- Hijyen
- İletişim
- Fiziksel Temas
Bu bileşenleri kendi ailenizin dinamiklerine göre şekillendirebilirsiniz. Örneğin rutin, uykuya dalmayı sağlamak için son adım olmamak kaydıyla, son bir beslenme ile başlayabilir. Ardından ılık bir banyo, bez ve pijama değişimi gibi hijyen adımları gelir. Sonrasında, sakin bir ses tonuyla okunan bir kitap, söylenen bir ninni gibi iletişim odaklı aktiviteler bebeği rahatlatır. Son olarak nazik bir masaj veya sevgi dolu bir kucaklama ile fiziksel temas sağlanabilir. Rutin boyunca televizyon, tablet gibi uyarıcı ekranlardan ve gürültülü, hareketli oyunlardan kesinlikle kaçınmak gerekir.
Sağlıklı uyku alışkanlığı kazandırmanın belki de en kritik adımı, bebeğinizi yatağına uykulu ama henüz tam uyumamışken bırakmaktır. Gözleri kapanmak üzereyken, esnerken ama henüz tamamen uykuya dalmamışken onu beşiğine koymak, ona kendi kendine uykuya dalma becerisini öğretmenin anahtarıdır. Neden mi bu kadar önemli? Çünkü tüm insanlar, bebekler de dahil, gece boyunca uyku döngüleri arasında geçiş yaparken kısa süreliğine uyanırlar. Eğer bir bebek, uykuya dalmak için sallanmaya, emzirilmeye veya kucakta gezdirilmeye alışmışsa, gece uyandığında da aynı yardımı bekleyecektir. Çünkü uykuya dalmayı bu dış müdahalelerle “ilişkilendirmiştir”. Bu koşul sağlanmadığında ise ağlayarak sizi çağırır.
Ancak gecenin başında kendi kendine, kendi yatağında uykuya dalmayı öğrenmiş bir bebek, gece doğal olarak uyandığında, tanıdık ve güvenli ortamında olduğunu fark eder ve büyük olasılıkla ağlamadan, kendi kendine tekrar uykuya dalar. Bu basit ama güçlü prensip, bebeğinizin sık gece uyanmalarının önüne geçebilecek en etkili önleyici yöntemdir. Bu ona kızmak veya onu yalnız bırakmak değil ona kendi kendine yetebilme gibi önemli bir yaşam becerisi kazandırmaktır.
Uyku Eğitimi Yöntemleri Arasındaki Farklar Nelerdir?
“Uyku eğitimi” terimi bazen ebeveynleri endişelendirebilir, ancak aslında bu bebeğe kendi kendine uyuma becerisini öğretmeyi amaçlayan, kanıta dayalı ve yapılandırılmış yöntemler bütünüdür. Bu yöntemler genellikle, biyolojik ritmi oturmuş ve gece beslenmesi ihtiyacı azalmış olan 6 aydan büyük sağlıklı bebekler için uygundur. Unutmayın uyku eğitimi “bebeği ağlatmak” ile eş anlamlı değildir. Farklı aile yapılarına ve felsefelerine uygun, ebeveyn katılımının derecesine göre değişen bir yelpaze mevcuttur.
Bu yöntemlerin temel mantığı, bebeğin uykuya dalmak için edindiği yanlış ilişkilendirmeleri (sallanma, emme vb.) kırmak ve yerine kendi kendine sakinleşme becerisini koymaktır. Bilimsel çalışmalar bu yöntemlerin %80’in üzerinde bir başarı oranıyla bebeklerin uyku kalitesini artırdığını ve bu olumlu etkilerin uzun süre devam ettiğini göstermektedir. Daha da önemlisi, bu yöntemlerin doğru uygulandığında bebeğin ruhsal gelişimine veya ebeveynle olan güvenli bağlanma ilişkisine zarar verdiğine dair hiçbir kanıt bulunmamıştır. Aksine, daha iyi uyuyan bir bebek, daha dinlenmiş ve mutlu bir anne demektir ve bu durum tüm ailenin yaşam kalitesini artırır.
Yöntemleri, ebeveynin müdahale düzeyine göre iki ana gruba ayırabiliriz:
Aşamalı Bekleme Yöntemleri (Extinction Methods)
Bu yöntemler ebeveynin ağlamaya verdiği tepkiyi kontrollü bir şekilde azaltarak bebeğe kendi kendine sakinleşme fırsatı tanımayı hedefler.
- Kontrollü Ağlatma / Aşamalı Bekleme (Graduated Extinction): Bu en çok bilinen ve üzerinde en çok araştırma yapılmış yöntemdir. Bebek, rutin sonrası uykulu ama uyanıkken yatağına konulur ve ebeveyn odadan çıkar. Bebek ağlamaya başlarsa, ebeveyn önceden belirlediği, giderek uzayan aralıklarla (örneğin ilk gün 3, 5, 7 dakika; ikinci gün 5, 7, 9 dakika gibi) odaya girer. Bu ziyaretler çok kısa (30-60 saniye) olmalı, amaç sadece bebeğe güvende olduğunu hissettirmek, sakin bir sesle konuşmak ve sırtını sıvazlamaktır. Bebek kucağa alınmaz. Bu yöntem genellikle 5-14 gün içinde sonuç verir ve birçok aile için iyi bir denge sunar.
- Kontrolsüz Bekleme (Unmodified Extinction): Bu yöntemde ebeveyn, bebeği yatağına koyduktan sonra, sabah belirlediği bir saate kadar odaya geri dönmez. Hızlı sonuç verdiği bilinse de uzun süreli ağlamalara neden olabildiği için ebeveynler için duygusal olarak çok zorlayıcı olabilir ve her aileye uygun değildir.
Daha Yumuşak ve Kademeli Yöntemler (Gentle/Gradual Methods)
Bu yaklaşımlar, ağlamayı en aza indirmeyi ve ebeveynin daha fazla odada kalmasını içerir. Genellikle daha uzun sürerler ama ebeveynin kendini daha rahat hissetmesini sağlayabilirler.
- Sandalye Yöntemi (Parental Fading): Ebeveyn, bebek uyuyana kadar odada bir sandalyede oturur. İlk birkaç gece sandalye beşiğin hemen yanındadır. Bebekle fiziksel temas ve konuşma minimumda tutulur. Sonraki her birkaç gecede bir, sandalye yavaş yavaş kapıya doğru çekilir ve en sonunda tamamen odanın dışına çıkarılır. Bu yöntem bebeğe güvende olduğunu hissettirirken kademeli bir ayrılık sağlar. Sonuç alması 1-3 hafta sürebilir.
- Kucağına Al-Yatağına Koy (Pick Up, Put Down): Bu en müdahaleci yöntemlerden biridir. Ebeveyn, bebeği yatağına koyar ve ağladığında hemen kucağına alıp sakinleştirir. Bebek sakinleşir sakinleşmez, ama henüz uykuya dalmadan, tekrar yatağına konulur. Bu döngü, bebek yatağında uykuya dalana kadar defalarca tekrarlanabilir. Özellikle küçük bebekler ve ağlamaya dayanamayan ebeveynler için bir seçenek olabilir, ancak çok yorucu ve uzun sürebilir.
Hangi yöntemin “en iyi” olduğu sorusunun tek bir cevabı yoktur. En iyi yöntem sizin ailenizin yapısına, bebeğinizin mizacına ve ebeveynlik felsefenize en uygun olan ve en önemlisi, tutarlı bir şekilde uygulayabileceğiniz yöntemdir. Bir yönteme başlayıp yarıda bırakmak, bebeğin kafasını daha da karıştırabilir. Bu nedenle bir yöntem seçmeden önce eşinizle konuşun, ikinizin de aynı fikirde olduğundan emin olun ve sürece kararlılıkla başlayın.
Sık Görülen Uyku Sorunları ve Çözümleri Nelerdir?
Bebeklerin uyku yolculuğunda bazı tümseklerle karşılaşmak son derece normaldir. En sık görülen sorunlar genellikle davranışsaldır ve doğru yaklaşımla çözülebilir.
En yaygın sorunlardan biri, daha önce bahsettiğimiz Uyku Başlangıcı İlişkilendirmesi’dir. Bebeğiniz uykuya dalmak için sadece memede, biberonla, sallanarak veya kucakta olmayı bir “şart” olarak öğrendiyse, gece her uyandığında bu şartın yeniden sağlanmasını isteyecektir. Bu bir yaramazlık değil öğrenilmiş bir çaresizliktir. Çözümü, bebeğe bu ilişkilendirme olmadan da uyuyabileceğini öğretmektir. Bu da bizi bir önceki bölümde konuştuğumuz uyku eğitimi yöntemlerine geri götürür. Tutarlı bir rutin ve seçilen bir yöntemle, bebeğe kendi kendine uyuma becerisi kazandırılarak bu döngü kırılabilir.
Bir diğer sık karşılaşılan durum ise “uyku gerilemesi” (sleep regression) olarak bilinen dönemlerdir. Bunlar daha önce iyi uyuyan bir bebeğin aniden sık uyanmaya veya uykuya direnmeye başladığı geçici fazlardır. Bu dönemler ebeveynleri endişelendirse de aslında bir “gerileme” değil bir “ilerleme” işaretidir. Bebeğinizin beyni o kadar yoğun bir gelişimsel sıçrama (emekleme, yürüme, konuşma gibi) yaşıyordur ki uyku gibi yerleşik düzenleri geçici olarak bozulur.
Sık karşılaşılan uyku gerilemesi dönemleri ve altında yatan nedenler.
- 3-4 Ay
- 8-10 Ay
- 12 Ay ve sonrası
3-4 aylık dönemde gerilemenin sebebi, uyku yapısının yenidoğan modelinden yetişkin modeline geçmesidir. Bu daha fazla hafif uyku ve uyanıklık anlamına gelir. 8-10 aylık dönemde ise emekleme, ayağa kalkma gibi büyük motor becerileri, nesne kalıcılığının (annenin odadan çıksa bile var olduğunu bilme) gelişmesi ve buna bağlı ayrılık kaygısı uykuyu bölebilir. 12 ay ve sonrasında ise yürüme, konuşma çabaları ve gündüz uykularının ikiden bire düşmesi gibi değişiklikler etkili olur. Bu dönemlerde yapılması gereken en önemli şey, paniğe kapılıp eski, sürdürülemez alışkanlıklara (gece boyu sallama gibi) geri dönmemektir. Rutinlerinize sıkı sıkıya bağlı kalın, bebeğinize ayrılık kaygısı için ekstra şefkat gösterin ama sınırlarınızı koruyun. Unutmayın bu dönemler genellikle 2 ila 4 hafta içinde kendiliğinden düzelir.
Bebek Uykusunu Etkileyen Diğer Faktörler Var Mı?
Bebek uykusu, sadece biyoloji ve alışkanlıklardan ibaret değildir. Karmaşık bir yapbozun parçaları gibi, bebeğin mizacı, beslenme şekli ve hatta annenin ruh hali gibi birçok faktör bu denklemi etkiler. Gerçekten etkili bir çözüm bulmak için bu faktörleri de göz önünde bulundurmak gerekir.
Beslenme şeklinin uyku üzerindeki etkileri şunlardır:
- Anne sütü daha hızlı sindirilir.
- Formül mama daha yavaş sindirilir.
- Anne sütü alan bebekler gece daha sık uyanabilir.
- Mama ile beslenen bebeklerin ilk uyku süreleri daha uzun olabilir.
- Gece emzirmesi hem anne hem bebek için uykuya dönüşü hızlandırır.
- Anne sütündeki maddeler bebeğin uyku ritmini destekler.
Yaygın kanının aksine, “mama verirsem daha iyi uyur” düşüncesi her zaman doğru değildir. Evet, formül mamanın sindirimi daha uzun sürdüğü için bebekler ilk uykuya daldıklarında daha uzun süre kesintisiz uyuyabilirler. Ancak anne sütüyle beslenen bebeklerin daha sık uyanması, aslında onları ABÖS’e karşı koruyan biyolojik bir mekanizma olabilir. Ayrıca çalışmalar gece emziren annelerin, bebekleri daha sık uyanmasına rağmen, toplamda mama veren anneler kadar, hatta bazen daha fazla uyuduğunu göstermektedir. Çünkü emzirme sırasında salgılanan hormonlar hem anneyi hem de bebeği rahatlatır ve uykuya dönüşü kolaylaştırır.
Her bebek parmak izi gibi eşsizdir ve bu mizaçları için de geçerlidir. Bazı bebekler doğuştan daha sakin, uyumlu ve “kendi kendine yeten” bir yapıya sahiptir. Bu bebekler uykuya daha kolay dalar ve gece uyandıklarında kendi kendilerini sakinleştirebilirler. Bazı bebekler ise daha hassas, talepkâr ve “sinyal veren” bir mizaçtadır. Bu bebekler en ufak bir rahatsızlıkta bile yoğun tepkiler verirler ve sakinleşmek için ebeveyn yardımına daha çok ihtiyaç duyarlar. Araştırmalar, daha “zor” mizaçlı bebeklerin uyku sorunları yaşama olasılığının daha yüksek olduğunu göstermektedir. Bu nedenle uyku eğitimi yöntemi seçerken bebeğinizin mizacını mutlaka göz önünde bulundurmalısınız. Çok hassas bir bebeğe aşamalı bekleme yöntemi uygulamak, hem bebek hem de aile için travmatik olabilir. Bu bebekler için Sandalye Yöntemi gibi daha kademeli ve yumuşak yaklaşımlar daha uygun olabilir.
Anne ruh sağlığı ile bebek uykusu arasındaki ilişki, bir kısır döngüye benzer. Hamilelikte veya doğum sonrasında depresyon ve anksiyete yaşayan annelerin bebeklerinin uyku sorunları yaşama olasılığı daha yüksektir. Diğer yandan bebeği sürekli uyku sorunu yaşayan ve kronik uyku yoksunluğu çeken bir annenin de depresyona girme riski artar. Bu döngüyü kırmak için bazen her iki tarafa da müdahale etmek gerekir. Bebeğin uyku sorununu çözmek, annenin ruh halini belirgin şekilde iyileştirebilir. Eğer kendinizi bunalmış, çaresiz ve sürekli üzgün hissediyorsanız, bunu bir zayıflık olarak görmeyin ve mutlaka profesyonel bir yardım almaktan çekinmeyin. Siz iyi olmadan bebeğinize tam anlamıyla iyi bakamazsınız.
Prof. Dr. Durgül Yılmaz, çocuk sağlığı ve hastalıkları ile çocuk acil tıp alanlarında 25 yılı aşkın klinik ve akademik deneyime sahip bir uzmandır. Dokuz Eylül Üniversitesi Tıp Fakültesi mezunu olan Prof. Dr. Yılmaz, aynı kurumda profesörlük unvanını alarak uzun yıllar akademik çalışmalar yürütmüştür. Çocuk Acil Tıp Derneği Başkanlığı (2009–2015), Sağlık Bakanlığı Acil Sağlık Hizmetleri Eğitim Koordinatörlüğü (2010–2015) ve APLS Türkiye Koordinatörlüğü (2009–2016) görevleriyle ülkemizde çocuk acil tıbbının gelişimine öncülük etmiştir.
Klinik ilgi alanları arasında pediatrik acil başvurular, travma, nöbet yönetimi, solunum yolu enfeksiyonları, çocuk zehirlenmeleri ve akut apandisit tanısında yapay zekâ uygulamaları yer almaktadır. Ayrıca Cincinnati Children’s Hospital’da konuk öğretim üyesi olarak görev yapmış, çocuk acil servis yönetimi ve toksikoloji alanlarında uluslararası deneyim kazanmıştır.
Prof. Dr. Durgül Yılmaz’ın çalışmaları Brain Research, World Journal of Surgery, Seizure ve Pediatric Emergency Care gibi prestijli dergilerde yayımlanmıştır. 2022 yılından itibaren İzmir’deki özel kliniğinde tam zamanlı olarak hasta kabul etmekte olup, bilimsel yaklaşımı ve hasta güvenliğine dayalı modern pediatrik acil tıp uygulamalarıyla tanınmaktadır.
